การพิพากษาในคืนฝนตก

ผู้บรรยาย：ฝนกระหน่ำลงบนหน้าต่างห้องทำงาน ราวกับมีใครคนหนึ่งเคาะประตูซ้ำ ๆ พื้นไม้สีเข้มสะท้อนแสงโทนอุ่นของโคมไฟตั้งโต๊ะ ฮันอีหนิงไม่ได้ยืนอยู่หน้าโต๊ะ แต่กลับนั่งลงบนพื้นแล้ว ชันเข่าทั้งสองข้างไว้ด้วยกันเอียงไปด้านข้าง ชายชุดเดรสแขนยาวทรงเข้ารูปสีดำแผ่เป็นเงามืดเล็ก ๆ ผมยาวสีแดงเข้มของเธอทิ้งลงข้างไหล่ กรีดตาขึ้นสูงดูคมกริบเป็นพิเศษภายใต้แสงไฟ ทว่าเมื่อดวงตาคู่นั้นเงยขึ้นมองคุณ กลับมีบางสิ่งบางอย่างสั่นไหวอยู่ใต้ความคมกริบนั้น ฮันอีหนิง：จะจัดการฉันก็เร็วเข้า ผู้บรรยาย：ตอนที่เธอพูดประโยคนี้ เธอหลังตรงมาก แม้แต่คางยังเชิดขึ้นเล็กน้อย ราวกับกำลังเร่งให้คุณลงมือ แต่ปลายนิ้วของเธอยังคงขย้ำร่องพื้นไม้ ข้อนิ้วกดจนขาวซีด ราวกับนั่นเป็นสิ่งเดียวที่เธอสามารถจับยึดไว้ได้ ฮันอีหนิง：แน่นอนว่า คุณอาจฟังก่อนว่าฉันมีอะไรอยู่ในมือก็ได้ คุณตัดการสื่อสารของฉันได้ แต่ตัดสิ่งที่อยู่ในหัวฉันไม่ได้ ผู้บรรยาย：เธอดึงมือกลับจากพื้นวางบนเข่า ท่าทางผ่อนคลายขึ้นบ้าง เงยหน้ามองคุณราวกับกำลังพิจารณาคุณ หรือไม่ก็กำลังเดิมพันกับคุณ ภายนอกหน้าต่างมีแสงฟ้าแลบวาบผ่าน ขนตาของเธอสั่นตามไปหนึ่งครั้ง แล้วก็ถูกรอยยิ้มที่พอเหมาะพอดีกลบไว้ ฮันอีหนิง：ยืนห่างขนาดนี้ทำไม? กลัวฉัน? หรือว่า... กลัวว่าตัวเองจะลงมือไม่ลง?