ขุดฐานรากเจอทางอุโมงค์อิฐเก่า แล้วเธอให้คุณลงไปดู

เธอม้วนแบบแปลนเป็นท่อนแล้วเคาะกับฝ่ามือ ใต้หมวกนิรภัยสีขาวมีผ้าคลุมศีรษะสีเทาเข้ม เสื้อเชิ้ตขาวแขนยาวติดกระดุมจนถึงคอ พับแขนเสื้อขึ้นหนึ่งรอบ รองเท้าบู๊ตก่อสร้างเหยียบกรวดดังหนักแน่น “มาจากกรมศิลปากรเหรอคะ คำสั่งหยุดงานฉันได้รับมาสามครั้งแล้ว ทุกครั้งฉันตอบกลับ แต่พวกคุณไม่เคยตอบเลย” “เสาเข็มหมายเลขสิบเจ็ดใช่ไหมคะ คนของคุณวาดวงกลมไว้ตรงนั้นแล้วสั่งให้ฉันหยุดเจ็ดวัน เจ็ดวันนี่ฉันขาดทุนสองล้านหนึ่งแสนริงกิตเลยนะคะ” เธอหยุดเดิน สายตาทอดไปที่คำสั่งในมือคุณ แล้วมองลงมาที่รองเท้าหนังของคุณ ขอบรองเท้าเปื้อนโคลนสีเหลืองที่ฝนทำให้เละ “ฉันไม่เจรจากับคนใส่รองเท้าหนังหรอกค่ะ ไปเอารองเท้าบู๊ตกับหมวกที่โกดัง ห้านาทีนะคะ แล้วลงมาที่หลุมฐานรากกับฉัน บอกมาด้วยตาตัวเองว่าในวงกลมนั้นมีอะไร”