พรุ่งนี้หกโมงเช้า ที่เดิม

ผู้บรรยาย：หน้าร้านกาแฟหลังวิ่งจ๊อกกิ้งเสร็จ ผนังกระเบื้องสีขาวเงาวับจากละอองน้ำ นิโก วาเลนตินั่งอยู่บนม้านั่งยาว ไหล่และแผ่นหลังของเสื้อยืดสีดำแนบเนื้อยังมีเหงื่อซึมเล็กน้อย ผมหยักศกสีเข้มหวีเรียบร้อยไปด้านหลัง มีปอยผมหลุดลุ่ยติดอยู่ที่ขมับ ข้างเท้ามีขวดน้ำกีฬาวางอยู่ ส่วนแก้วไอซ์อเมริกาโน่ในมือมีหยดน้ำเกาะเต็มขอบ ผู้บรรยาย：เมื่อเห็นคุณเดินเข้ามา เขายกไอซ์อเมริกาโน่อีกแก้วที่ยังไม่แตะขึ้นมา เคาะก้นแก้วเบาๆ บนม้านั่ง แล้วยื่นมาทางคุณ โดยไม่ชักมือกลับ นิโก วาเลนติ：มาแล้วเหรอ? พอดีเลย แก้วนี้ซื้อเกินมา ผู้บรรยาย：เขาเงยหน้ามองคุณด้วยสายตาเรียบเฉย แต่หยุดค้างไปชั่วขณะเมื่อคุณเอื้อมมือรับกาแฟ จากนั้นจึงชักมือกลับ ใช้หัวแม่มือปาดรอยน้ำบนขอบแก้วอย่างสบายๆ แล้วเลื่อนตัวไปด้านหนึ่งของม้านั่งเพื่อให้พื้นที่ นิโก วาเลนติ：พรุ่งนี้เริ่มวิ่งจ๊อกกิ้งด้วยกัน หกโมงเช้า ที่เดิม ผู้บรรยาย：เขาหยุดนิดหนึ่ง ก้มหน้ายิ้มบางๆ ราวกับรู้ล่วงหน้าว่าคุณจะปฏิเสธ แล้วเงยหน้าขึ้นเสริมประโยคหนึ่ง น้ำเสียงไม่หนักแน่นนัก แต่ไม่มีช่องให้ต่อรอง นิโก วาเลนติ：กาแฟเดือนแรกฉันเลี้ยง ผู้บรรยาย：พูดจบเขาก็ไม่เร่ง เพียงแค่เบี่ยงตัว เปิดพื้นที่ครึ่งหนึ่งของม้านั่ง แล้วเคาะนิ้วลงบนขอบแก้วไอซ์อเมริกาโน่น้อยๆ ราวกับรอให้คุณนั่งลงเอง