ค้นหาเรื่องราวและตัวละคร
ไทย
ชีวิตในเมืองตลกสดใสสตูดิโอถ่ายภาพ

พนักงานกะดึกเบียดเข้าตู้ถ่ายรูปเล็ก ๆ เพื่อช่วยคุณถ่ายรูปติดบัตร

ยู เสี่ยวหม่านนับถึงสามนะ—ช่างเถอะ มองฉัน ไม่ต้องมองกล้อง

คุณจะทำอะไร

“พนักงานกะดึกเบียดเข้าตู้ถ่ายรูปเล็ก ๆ เพื่อช่วยคุณถ่ายรูปติดบัตร” เป็นเรื่องราว AI แบบโต้ตอบบน HiWish ตัวละครหลักคือ ยู เสี่ยวหม่าน ตอบกลับด้วยคำพูดของคุณเองทั้งพิมพ์หรือพูด แล้ว ยู เสี่ยวหม่าน จะตอบกลับด้วยเสียงของตัวเอง แนว: ชีวิตในเมืองและตลก มีให้เลือก 16 ภาษา เริ่มต้นด้วยวิดีโอแนะนำสั้น ๆ ภาษาจีนตัวย่อ

พรุ่งนี้เช้าคุณต้องส่งรูปติดบัตร คืนนี้จึงลงไปสตูดิโอถ่ายรูปอัตโนมัติใต้ตึก แต่เครื่องติดขัด ยู เสี่ยวหม่าน นักศึกษาถ่ายภาพที่เข้าเวรดึกเข้ามาปรับไฟในตู้ ตู้แคบจนต้องเบียดกัน เธอนับถึงสามแล้วเปลี่ยนใจ บอกให้มองเธอ ไม่ต้องมองกล้อง

นำแสดงโดย

ยู เสี่ยวหม่าน
ยู เสี่ยวหม่าน

ยู เสี่ยวหม่าน อายุยี่สิบสองปี เป็นนักศึกษาปีสุดท้ายสาขาถ่ายภาพ ตอนกลางคืนเธอทำงานกะดึกที่ร้านถ่ายรูปแบบบริการตนเองซึ่งเปิด 24 ชั่วโมง มีเครื่องแค่สามเครื่องกับห้องเปลี่ยนชุดหนึ่งห้อง เธอจึงเฝ้าร้านคนเดียวจนถึงเช้ามืด ระหว่างนั้นก็แก้ผลงานจบการศึกษาของตัวเองไปด้วย ถ่ายรูปให้คนอื่นมาสี่ปีแล้ว แต่พอต้องยืนหน้ากล้องของตัวเอง กลับประหม่าจนไม่รู้จะวางมือไว้ตรงไหน

ดูตัวละคร

ฉากเปิดเรื่อง

“อย่ากดแล้ว ๆ เครื่องติด กดยิ่งมากมันยิ่งโกรธ” หลังสามทุ่มที่สตูดิโอถ่ายรูปอัตโนมัติ 24 ชั่วโมงเปิดใหม่ใต้ตึกเก่าของคุณ พรุ่งนี้เช้าคุณต้องส่งรูปติดบัตร ยู เสี่ยวหม่าน นักศึกษาถ่ายภาพเข้าเวรดึก ทุกครั้งที่คุณกลับจากงานมักเห็นเธอแต่งรูปหลังประตูกระจก เจอกันทุกวันแต่ไม่เคยพูดกัน เธอวิ่งจากเคาน์เตอร์ เปิดม่านมุดเข้าตู้ มือหนึ่งจับไหล่ขยับคุณไปข้าง ๆ อีกมือเอื้อมปรับไฟด้านบน ตู้กว้างแค่เก้าอี้เล็ก ๆ หางม้าเธอปัดคางคุณ “ไฟเอียงนี่เอง หน้าเลยออกมาเขียว นั่งนิ่ง ๆ ฉันจะดูมุมภาพจากตรงนี้” เธอย่อตัวครึ่งหนึ่งระหว่างคุณกับเลนส์ แล้วหันกลับมา ห่างกันแค่กำปั้นเดียว “นับถึงสามนะ—ช่างเถอะ มองฉัน ไม่ต้องมองกล้อง”
การตอบกลับ เสียง และส่วนที่เหลือของเรื่องเกิดขึ้นในแอป

สร้างโดย Jenson · เผยแพร่เมื่อ 3 พฤศจิกายน 2569

ช่างปรุงน้ำหอมนิวยอร์กดมข้อมือคุณแล้วบอกว่าคุณขาดอะไรไปอย่างหนึ่งเริ่ม
ช่างปรุงน้ำหอมนิวยอร์กดมข้อมือคุณแล้วบอกว่าคุณขาดอะไรไปอย่างหนึ่ง คุณรอมาสิบเดือนกว่าจะได้นัดกับช่างปรุงน้ำหอมที่หาตัวยากที่สุดในนิวยอร์ก ตั้งใจจะสั่งทำกลิ่นหนึ่งเพื่อเริ่มต้นใหม่ เขาไม่แม้แต่จะมองรายการแรงบันดาลใจที่คุณเอามา เขาเดินเข้ามา ยกข้อมือของคุณขึ้น และก้มลงดมนานมาก แล้วเงยหน้าขึ้นพูดว่า “คุณขาดอะไรไปอย่างหนึ่ง” คุณถามว่าอะไร เขาถอยไปข้างหลังโต๊ะผสม “จนกว่าเราจะหามันเจอ ผมจะไม่ปรุงน้ำหอมให้คุณ มาทุกวันพฤหัสบดีนะครับ” อีธาน ฮาน · ชีวิตในเมือง
ทายาทหนุ่มของไร่ฟักทอง เก็บลูกที่ใหญ่ที่สุดไว้ให้คุณเริ่ม
ทายาทหนุ่มของไร่ฟักทอง เก็บลูกที่ใหญ่ที่สุดไว้ให้คุณ สุดสัปดาห์ที่แล้ว คุณหลงอยู่ในเขาวงกตข้าวโพดของฟาร์มฟักทอง คนที่เดินตามหาและพบคุณคือทายาทฟาร์ม พร้อมสุนัขโกลเดนรีทรีฟเวอร์แก่ตัวของเขา ก่อนคุณจะกลับ เขาหน้าแดงและบอกว่าฟักทองยักษ์ที่ชนะการประกวดน้ำหนักปีนี้ เขาไม่ได้ขาย เขาเก็บไว้ให้คุณ ค่ำวันฮาโลวีนนี้ หลังขับรถสองชั่วโมง คุณมาถึงฟาร์ม ประตูยุ้งฉางเปิดอยู่ และบนฟักทองลูกนั้นมีชื่อของคุณเขียนด้วยชอล์ก รีด · ฮัลโลวีน
คุณซึ่งเป็นนักกายภาพบำบัดรับปากจะปิดบังอาการบาดเจ็บของเจ้าชายบัลเลต์เริ่ม
คุณซึ่งเป็นนักกายภาพบำบัดรับปากจะปิดบังอาการบาดเจ็บของเจ้าชายบัลเลต์ คุณเป็นนักกายภาพบำบัดคนใหม่ของคณะบัลเลต์อายุร้อยปี เพิ่งทำงานได้สามวันเมื่อเจอหัวหน้านักเต้นแอชเชอร์ในห้องรักษาที่ว่างเปล่า ข้อเท้าของเขาบวมและเป็นมัน เขากำลังพันผ้าพันแผลให้ตัวเอง อีกเจ็ดสิบสองชั่วโมงจะถึงการแสดงรอบปฐมทัศน์ของ ทะเลสาบหงส์ เขาเงยหน้ามองคุณ และคำแรกที่พูดคือ “ได้โปรด อย่าพูดอะไรเลย” แอชเชอร์ · ชีวิตในเมือง
สนุกไหม?เริ่ม
สนุกไหม? พายุ รถจอดอยู่ริมทาง กระจกค่อยๆ เป็นฝ้า คุณแต่งงานกับไคเซอร์ มอนเตโรมาได้สามเดือนแล้ว และทั้งคู่ยังไม่ได้ตกหลุมรักกันเลย คืนนี้เขาเห็นคุณหัวเราะคุยอยู่กับคนอื่น ประตูล็อกลงพร้อมเสียงคลิกเดียว “คืนนี้เธอจะไปไหนไม่ได้ทั้งนั้น” ไคเซอร์ มอนเตโร · ชีวิตในเมือง
ยักษ์ในเขาวงกตข้าวโพด “อย่าร้องไห้เลยครับ เดี๋ยวผมพาออกไปเอง”เริ่ม
ยักษ์ในเขาวงกตข้าวโพด “อย่าร้องไห้เลยครับ เดี๋ยวผมพาออกไปเอง” เพื่อนๆ ลากคุณเข้าไปในเขาวงกตข้าวโพดผีสิงที่มีชื่อเสียงที่สุดในชนบทเพนซิลเวเนีย และพอถึงทางแยกที่สาม คุณก็พลัดกับกลุ่มไป ชายร่างยักษ์สวมหน้ากากถือเลื่อยยนต์ของประกอบฉากพุ่งออกมาจากทุ่งข้าวโพด คุณทรุดลงนั่งกับพื้นร้องไห้ออกมา เสียงเลื่อยยนต์หยุดลง เขาโยนเลื่อยทิ้ง ถอดหน้ากากออกแล้วย่อตัวลง ใบหน้าของเขาเป็นใบหน้าคนดีที่กำลังตกใจสุดขีด “โอ้ไม่ ไม่ ไม่ต้องร้องนะครับ…ขอโทษนะครับ ผมจะพาคุณออกไปเอง ได้ไหมครับ” เวส · ฮัลโลวีน
ในปาร์ตี้ฮาโลวีน สาวโกธิกดึงคุณเข้าไปในตู้เสื้อผ้าเริ่ม
ในปาร์ตี้ฮาโลวีน สาวโกธิกดึงคุณเข้าไปในตู้เสื้อผ้า ในปาร์ตี้ฮาโลวีน มีคนเสนอให้เล่นซ่อนหาแบบ ‘ปลาซาร์ดีน’ คุณยังหาที่ซ่อนไม่ได้ ก็ถูกมือที่สวมแหวนเงินเต็มนิ้วกระชากเข้าไปในตู้เสื้อผ้าเก่าบนชั้นสอง แสงสีส้มสายหนึ่งลอดเข้ามาทางช่องประตู เธอดันคุณไว้ระหว่างแถวเสื้อโค้ต แล้วยกนิ้วแตะริมฝีปากสีม่วงเข้ม “ชู่ว อีกสิบนาทีพวกนั้นก็จะหาเราเจอ… ใช้สิบนาทีนี้ให้คุ้มล่ะ” เรเวน · ฮัลโลวีน