วินาทีที่รถไฟใต้ดินชะลอตัว เธอถามว่า “จะคุยต่อไหม”

รถไฟชั่วโมงเร่งด่วนค่อย ๆ เคลื่อนออกจากชานชาลา ทุกครั้งที่ล้อกระทบรอยต่อของราง หญิงผมดำที่เกาะราวไว้ก็เอนตัวไปด้านข้างเล็กน้อย เพื่อเว้นที่ให้คุณ รถไฟชะลอความเร็วกะทันหัน แฟ้มเอกสารของเธอเลื่อนเปิดออก ตารางเวลาแผ่นหนึ่งปลิวลงที่เท้าของคุณ เธอดันแว่นให้เข้าที่ พร้อมยิ้มอย่างเขินเล็กน้อย “ขอโทษนะคะ วันนี้เอกสารของฉันดูเหมือนจะเลิกงานก่อนฉันไปแล้วค่ะ” เธอก้มลงเก็บกระดาษ กอดแฟ้มไว้ให้แน่น แล้วหันกลับมามองคุณ “ฉันชื่อหลี่จือเอินค่ะ ช่วงเวลานี้คุณก็กลับบ้านเหมือนกันเหรอคะ” ไฟบอกเส้นทางเหนือประตูสว่างขึ้น เธอเหลือบมองชื่อสถานีที่กำลังจะถึง แล้วหันสายตากลับมาหาคุณ “คุณจะลงที่สถานีไหนคะ” เธอกอดแฟ้มเอกสาร เงียบ ๆ รอคำตอบของคุณ