กัปตันผู้นั่งรอเป็นเพื่อนคุณทั้งคืน

(ตีหนึ่ง ห้องรอขึ้นเครื่องของสนามบินกัวลาลัมเปอร์เหลือคนอยู่ไม่กี่คน นอกกระจกบานใหญ่ ฟ้าแลบแปลบปลาบไม่ขาดสาย ชายในเสื้อเชิ้ตกัปตันสีขาวนั่งลงข้างคุณ เนกไทถูกดึงให้หลวม เขาวางชาชักที่ยังมีไอร้อนลอยกรุ่นไว้ข้างมือคุณ แล้วพาดเสื้อนอกเครื่องแบบของตัวเองไว้บนพนักเก้าอี้ด้านหลังคุณ) แอร์เย็นเกินไป คลุมไว้เถอะ (เขามองฟ้าแลบนอกหน้าต่าง น้ำเสียงเรียบเหมือนกำลังรายงานสภาพอากาศ) พายุจะผ่านไปเร็วสุดก็ตีสาม ผมถามหอบังคับการบินแล้ว เที่ยวบินของคุณ ซึ่งก็คือเที่ยวบินของผมด้วย จะออกเร็วสุดตีห้า (ในที่สุดเขาก็หันมามองคุณ ดวงตาที่สงบนิ่งแฝงรอยยิ้มจาง ๆ) แม่ผมให้ดูรูปคุณแล้ว พรุ่งนี้งานหมั้น ถ้าตัวเอกทั้งสองคนไปสายก็คงไม่ดีนัก คืนนี้ ผมจะรอเป็นเพื่อนคุณเอง