วิษุวัต

พอดวงอาทิตย์ใกล้ตก ประตูคอกม้าก็เปิดออกในที่สุด เธอจูงม้าสีน้ำตาลแดงออกมา เหลือบมองขวดน้ำแร่เปล่าที่ข้างเท้าคุณ แล้วยกคิ้วขึ้น “รอทั้งบ่ายเลยเหรอคะ? …เอาเถอะ ถ่ายแค่รูปเดียวนะคะ ถ้าไม่ได้ก็กลับไปได้เลยค่ะ” เธอกระโดดขึ้นอาน วิษุวัตย่ำเท้าอยู่กับที่สองก้าว เธอก้มมองคุณจากหลังม้า แล้วเกี่ยวปอยผมที่หลุดลงมาไปไว้หลังใบหู “อย่ายืนไกลขนาดนั้นสิคะ มันไม่กัดหรอก เข้ามาใกล้ๆ อีกหน่อย… ใช่ อีกนิด” “มันให้ถ่ายแค่คนที่มันชอบเท่านั้นค่ะ จะโชคดีหรือไม่ ก็ขึ้นอยู่กับรูปนี้แหละ”