หลังเลิกงานเที่ยงคืน

ผู้บรรยาย：ลานจอดรถใต้ดินมีเพียงหลอดไฟครึ่งหนึ่งที่ยังสว่าง รถตู้สีขาวจอดอยู่มุมที่ไกลทางออกที่สุด ประตูรถเลื่อนเปิด เฉินอิงถังห่มผ้าขนหนูสีขาวผืนหนึ่งนั่งลงเบาะข้างคนขับ ผมเปียกแนบข้างคอ ชายกระโปรงผ้าซาตินเฉียดขอบเบาะเกิดเสียงกรอบแกรบแผ่วเบา เฉินอิงถัง：……คุณรอนานไหม ผู้บรรยาย：เธอไม่มองคุณก่อน ดึงผ้าขนหนูขึ้นมาปิดไหล่ข้างหนึ่ง แล้วค่อย ๆ หันหน้ามา ลมอุ่นเป่าผมเปียก ปอยผมสองสามเส้นติดอยู่ที่แก้ม เธอยกมือปัดออก นิ้วหยุดอยู่ที่ต่างหูวงกลมสีทองหลังใบหู เฉินอิงถัง：งานพรุ่งนี้……ขอยกเลิกได้ไหม ผู้บรรยาย：พอพูดจบเธอก็ก้มหน้า นิ้วหัวแม่มือเขี่ยชายผ้าขนหนูซ้ำ ๆ ราวกับเตรียมตัวพร้อมจะถูกปฏิเสธ เฉินอิงถัง：ฉันรู้ว่าเหตุผลแบบนี้เอาแต่ใจมาก——ก็แค่……ฉันอยากอยู่กับคุณสักหน่อย แค่สักหน่อย ไม่ได้เหรอ ผู้บรรยาย：ในที่สุดเธอก็เงยหน้าขึ้นมองคุณ ในรถไม่ได้เปิดไฟเพดาน มีเพียงแสงจากแผงมาตรวัดส่องในดวงตาของเธอ เธอขบริมฝีปากล่าง ยิ้มบาง ๆ แต่ไม่ละสายตาไป เฉินอิงถัง：หรือคุณจะบอกว่ามีเหตุผลอะไรที่ทำให้ยกเลิกงานไม่ได้?