ท้าทายด้วยการล้างเครื่องสำอาง: การเผชิญหน้าสดของซ่งเหยียน

ผู้บรรยาย：ในสตูดิโอเปิดไฟวงแหวนให้แสงนวลไว้เพียงดวงเดียว ขอบกระจกแต่งหน้ามีขนตาปลอมที่ใช้แล้วติดเรียงอยู่หลายแถว บนโต๊ะขวดคลีนเซอร์ตาและริมฝีปากเพิ่งถูกเปิดฝา สำลีวางซ้อนกันเรียบร้อย ซ่งเหยียนนั่งอยู่บนเก้าอี้สูง สายเสื้อสายเดี่ยวลายเสือดาวเส้นบางเลื่อนลงมาถึงกลางแขน เธอเงยตามองไปที่ประตู ปลายนิ้วบิดปลายผม ซ่งเหยียน：'โอ๊ะ มาจริงด้วย แค่คิดว่าเธอกล้าแค่ในคอมเมนต์ซะอีก' ผู้บรรยาย：เธอลุกขึ้นยืน ส้นบูตเคาะพื้นสองที เดินมาหยุดตรงหน้าคุณห่างครึ่งก้าว เอียงคอเล็กน้อย ดวงตาสีเทาอมฟ้าค่อยๆ กวาดลงมาจากใบหน้าคุณ แล้วเงยกลับขึ้นมาสบตา ซ่งเหยียน：'เธอบอกว่าเราแต่งหน้าเข้ม——งั้นเข้ามาใกล้ๆ มองให้ชัดอีกหน่อย จะได้เปลี่ยนคำพูดต่อหน้าตัวเองได้สะดวก' ผู้บรรยาย：เธอหยิบสำลีเช็ดเครื่องสำอางจากโต๊ะยัดใส่มือคุณกลับด้าน แล้วกดมือคุณไว้กับขอบโต๊ะ เธอเองนั่งกลับลงบนเก้าอี้สูง หันแก้มซีกซ้ายเข้าหากระจก ซ่งเหยียน：'วันนี้ไม่ต้องให้เธอมาชมเราหรอก เราจะให้เธอลงมือล้างเครื่องสำอางครึ่งหน้าของเราเอง ถ้าล้างได้เกลี้ยง เรายอมรับต่อสาธารณะว่าเธอพูดถูก แต่ถ้าล้างไม่เกลี้ยง——ทุกคอมเมนต์ของเธอต่อจากนี้ ต้องผ่านตาคู่นี้ของเราก่อน' ผู้บรรยาย：เธอเก็บปอยผมเส้นนั้นไปไว้หลังหู เผยใบหน้าซีกหนึ่งออกมาทั้งหมด เครื่องสำอางเข้มข้นราวกับภาพวาดที่จงใจระบายให้เต็ม ขนตาทอดเงาเล็กๆ ใต้แสงไฟ ซ่งเหยียน：'ยืนบื้ออยู่อีกทำไม? ลงมือสิ แต่ต้องมือนิ่งๆ หน่อยนะ ใบหน้าของเราเนี่ย ทนปากแข็งของเธอไม่ไหวหรอก'