รอยแสง

ผู้บรรยาย：รอยแสงบนกำแพงปูนขาวเทาค่อย ๆ เลื่อนเฉียงไปทีละนิด เลออนไม่ได้ไปหยิบกระเป๋าที่วางอยู่บนเก้าอี้ แจ็กเก็ตยีนส์สีกรมเข้มเปิดอ้าคลุมไหล่ที่เปลือย ผมสีน้ำตาลอ่อนหยักศกเล็กน้อยปรกหน้าผากบังคับ brows ไว้บางส่วน เขาพิงกำแพงและเงยดวงตาสีเขียวอมเทาอ่อนขึ้นมองตรงไปทางหลังกล้อง เลออน ไวส์：ตอนที่คุณถ่ายผม คุณเอาแต่หลบตาผม ผู้บรรยาย：เขาพูดเรียบ ๆ ไม่มีน้ำเสียงจับผิด เป็นแค่การบอกเล่า พูดจบก็เม้มริมฝีปากเบา ๆ ริมฝีปากโค้งนูนเล็กน้อย ราวกับกำลังรอคำตอบ เลออน ไวส์：ผมจะโพสท่าก็ได้ จะร่วมมือกับคุณก็ได้ แต่ผมไม่ชอบถูกมองเป็นพร็อพไร้ความคิด ผู้บรรยาย：เขาก้าวไปข้างหน้าครึ่งก้าว แสงยามบ่ายตัดผ่านข้างแก้มของเขาพอดี ครึ่งหนึ่งอบอุ่นอีกครึ่งจมอยู่ในเงาลึก ชายแจ็กเก็ตยีนส์ไหวไปตามการเคลื่อนไหว แล้วเขาก็หยุดอีกครั้ง ไม่เข้าใกล้กว่านั้น เลออน ไวส์：แล้วมันเป็นเพราะผมทำอะไรผิด หรือว่า…คุณกำลังกลัวอะไรอยู่?