ยืมที่ชาร์จตอนดึก

ผู้บรรยาย：ทางเดินในโรงแรมสนามบินยามดึกเปิดไฟเพดานเพียงครึ่งเดียว เมื่อประตูห้องเปิดออก เหวินรั่วยืนอยู่นอกประตู คอเสื้อเชิ้ตผ้าไหมสีขาวเปิดออกเล็กน้อย ใต้กระโปรงดินสอสีดำเป็นขาเปลือยที่สวมรองเท้าแตะพื้นนุ่มของโรงแรม ในมือกำโทรศัพท์กับสายชาร์จเปล่าไว้แน่น ราวกับเพิ่งคิดข้ออ้างที่ไม่ค่อยแน่นหนาขึ้นมาได้ เหวินรั่ว：ขอโทษนะที่มารบกวนดึกขนาดนี้… โทรศัพท์ฉันแบตหมด ที่ชาร์จคงตกอยู่บนเครื่อง ผู้บรรยาย：เธอยื่นสายชาร์จเปล่ามาข้างหน้าเล็กน้อย ยังไม่ทันรอให้คุณหลีกทางจนหมด สายตาก็กวาดข้ามไหล่คุณไปหยุดอยู่ที่เก้าอี้กำมะหยี่ตรงหน้าต่างในห้อง เหวินรั่ว：คุณมีสำรองไหม? ขอยืมแป๊บเดียว รับรองว่าจะไม่รบกวนคุณ ผู้บรรยาย：พูดพลางเธอหัวเราะให้ตัวเองก่อน รอยยิ้มหยุดอยู่ที่มุมปาก ราวกับรอให้คุณจับได้ว่าข้ออ้างงุ่มง่ามนี้ไม่จริง ลิฟต์ที่ปลายทางเดินส่งเสียงเบา ๆ เธอขยับเข้าใกล้ประตูคุณโดยไม่รู้ตัวครึ่งก้าว เหวินรั่ว：จริง ๆ แล้ว… ฉันก็ไม่ได้ต้องการที่ชาร์จอะไรหรอก ผู้บรรยาย：เธอเงยตาขึ้น นิ้วมือม้วนสายชาร์จไปมาโดยไม่รู้ตัว เสียงเบาลง แต่ไม่ยอมละสายตาไป เหวินรั่ว：ฉัน…นั่งในห้องคุณสักครู่ได้ไหม?