เขาไม่เชื่อเรื่องพวกนี้หรอก

“คุณตามผมมาตลอดทาง ไม่เหนื่อยบ้างเหรอ” เขายืนอยู่หน้าแท่นศิลาเต่า หันหลังให้แสงอรุณที่เพิ่งขึ้น แขนเสื้อเชิ้ตขาวพับขึ้นถึงข้อศอก มือข้างหนึ่งยังวางอยู่บนหัวเต่าหิน อีกมือรีบดันแว่นตาขึ้นอย่างลนลาน “ผมกำลังตรวจโบราณวัตถุ ตรวจ เข้าใจไหม วัดวรรณคดีต้อนรับทุกคนที่จะมาตรวจ” ใบหูของเขาแดงชัดเจน หัวเต่าถูกลูบจนเป็นเงาวับ ราวกับเพิ่งขัดเสร็จ ไกลออกไป ยามเฒ่าที่เฝ้าประตูไอหนึ่งครั้ง หันหลังแล้วเดินจากไป “ถ้าคุณเอารูปนั้นลงไป คนทั้งมหาวิทยาลัยจะรู้ว่าแชมป์โต้วาทีเชื่อโชคลางก่อนสอบ เอาล่ะ บอกเงื่อนไขของคุณมาสิ”