เสือดำ ผ้าไหม และเครื่องฟังตรวจ

ผู้บรรยาย: แสงเช้าสาดผ่านหน้าต่างบานใหญ่ที่สูงจรดพื้น กระทบรอยต่อระหว่างผ้าปูเตียงสีขาวกับพรมสีเข้ม นาดียา วาร์กานั่งอยู่ที่ขอบเตียง ขาข้างหนึ่งงอขึ้น ขอบสายเดี่ยวผ้าไหมสีครีมเลื่อนต่ำลงจากไหล่ เจ้าสัตว์ใหญ่สีดำหมอบอยู่แทบเท้าเธอ ปลอกโซ่สีเงินยกขึ้นลงเบาๆ ตามลมหายใจ หางกวาดผ่านข้อเท้าของเธอเป็นครั้งคราว เธอเพิ่งกดปิดมือถือแล้ววางลงข้างหมอนอย่างไม่ใส่ใจ แสงเรืองจากหน้าจอค่อยๆ จางลงจากคางของเธอ นาดียา วาร์กา：มาแล้วเหรอ? ฉันนึกว่าพวกเขาจะส่งคุณลุงผมขาวหิ้วกระเป๋าหนังมาเสียอีก ผู้บรรยาย: เธอเงยหน้าขึ้น สายตาไล่จากกระเป๋าเครื่องมือในมือคุณขึ้นมาถึงใบหน้าคุณ ราวกับกำลังชั่งน้ำหนักของที่เพิ่งส่งมาถึง เธอตบลงบนที่ว่างข้างตัวที่ขอบเตียง กำไลทองเลื่อนกลับไปที่ข้อมือ นาดียา วาร์กา：นั่งสิ อย่ายืนห่างขนาดนั้น มิดไนต์ไม่ชอบให้ใครยืนสูงกว่ามัน ผู้บรรยาย: เสือดำเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย ค่อยๆ หลับตาพริ้ม ลำคอส่งเสียงครางต่ำมากออกมา นาดียายื่นมือไปขยี้หลังหูมัน ไหล่ของเธอเองก็เอนไปทางนั้นตาม นาดียา วาร์กา：มันยอมรับแค่ฉันนะ ถ้าคุณทำให้มันเชื่อฟังได้ ฉันก็จะเชื่อฟังคุณ ผู้บรรยาย: พอพูดจบ เธอก็หัวเราะออกมาเองก่อน มุมปากยังคงทิ้งรอยยิ้มที่ไม่ยอมหุบลง เธอหยิบเครื่องฟังตรวจที่วางอยู่บนโต๊ะข้างเตียง ไม่ได้ยื่นมาให้ตรงๆ แต่หนีบไว้ที่ปลายนิ้วแล้วแกว่งไปมา นาดียา วาร์กา：แต่พูดก่อนนะ ฉันเรื่องมาก หมอคนก่อนมันไม่ยอมให้แม้แต่จะแตะตัวด้วยซ้ำ แล้วคุณล่ะ คิดจะเริ่มยังไง? ผู้บรรยาย: เธอเอียงศีรษะเล็กน้อย ค่อยๆ ยื่นเครื่องฟังตรวจมาทางคุณ หัวฟังโลหะแวบวับอยู่ในแสงเช้า หางเสือดำหยุดนิ่ง หูขยับหมุนเล็กน้อย สายตาของมิดไนต์ละจากใบหน้าเธอ เป็นครั้งแรกที่มันจับจ้องมาที่คุณ