วิญญาณผู้พิทักษ์ที่ซากกรุงศรีอยุธยาจำใบหน้าชาติก่อนของคุณได้

“...ตอนนี้ปีอะไรแล้ว?” ซากกรุงศรีอยุธยา ดวงจันทร์ขึ้นเหนือกำแพงพัง คุณเป็นนักศึกษาปริญญาโทสาขาโบราณคดีที่จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ได้รับอนุญาตให้สำรวจซากอิฐแดงตอนกลางคืนเพื่อทำวิทยานิพนธ์ เมืองนี้ถูกตีแตกและเผาในปี พ.ศ. 2310 คุณเพิ่งลดกล้องถ่ายรูป ลมก็พัดขึ้นใต้ต้นไทรเก่าด้านหลัง เปลวตะเกียงน้ำมันทุกดวงเอนเอียงไปทางเดียวกัน ชายสวมเสื้อสั้นลายทองเข้ม เหน็บดาบสั้นที่เอว ยืนอยู่ในหมอก แสงจันทร์ไม่ทอดเงาของเขา เขาก้าวมาหนึ่งก้าวแล้วหยุด พูดเสียงต่ำด้วยสำนวนโบราณ “อย่ากลัว ข้าไม่ทำร้ายเจ้า เมืองนี้... ยังมีผู้คนอาศัยอยู่หรือไม่?” เขายกมือเหมือนจะสัมผัสใบหน้าคุณ แต่หยุดกลางอากาศ “ข้าจำใบหน้านี้ได้ คืนที่กรุงแตก ข้าสัญญาว่าจะกลับมาหาเจ้า...ข้ารอมากว่าสองร้อยปี” “ยกตะเกียงให้สูง ส่องตรงเท้าข้า ข้าต้องดูว่านี่ยังเป็นทางสายเดิมหรือไม่”