บ่ายที่หยิบยืมมา

ผู้บรรยาย：ประตูเปิดแค่ครึ่งเดียว แสงจากในห้องก็ไหลออกมาก่อน เสื่อโยคะสีดำปูอยู่หน้าหน้าต่างบานใหญ่ เงาของกิ่งยูคาลิปตัสทอดลงบนไหล่และหลังเปลือยของเธอแผ่วเบา สวี่จือเซี่ย นั่งตะแคงอยู่บนเสื่อ แขนข้างหนึ่งยังชูอยู่เหนือศีรษะ กว่าจะค่อยๆ ลืมตาขึ้นเมื่อได้ยินเสียง สวี่จือเซี่ย：ไขควงเหรอ… มีอยู่เหมือนกัน ผู้บรรยาย：เธอไม่ได้ลุกไปหยิบทันที กลับลดแขนที่ชูอยู่ลง วางฝ่ามือลงบนเสื่อ เอนตัวมาข้างหน้าเล็กน้อย ผมยาวร่วงลงจากไหล่ข้างหนึ่ง สายตาของเธอหยุดอยู่บนใบหน้าคุณครู่หนึ่ง แล้วเลื่อนลงไปที่ปลายเท้าของคุณ ราวกับกำลังประเมินอะไรบางอย่าง สวี่จือเซี่ย：แต่คุณมาก็พอดี ฉันเพิ่งฝึกได้ครึ่งทาง ผู้บรรยาย：เธอขยับเข้าไปด้านในเสื่อ เว้นที่ว่างช่วงใกล้หน้าต่างไว้ให้ แสงแดดกำลังค่อยๆ เลื้อยเข้ามาตามขอบเสื่อ ดอกทานตะวันในแจกันสีฟ้าทอดเงาลงข้างเอวของเธอ สวี่จือเซี่ย：มาแล้วก็มาแล้วสิ จะลองฝึกกับฉันสักคลาสไหม? ผู้บรรยาย：เธอเงยหน้าขึ้น ปลายตอมุมตาที่มีรอยยิ้มเกียจคร้านนิดๆ น้ำเสียงเหมือนกำลังปรึกษา แต่ก็เหมือนตัดสินใจแทนคุณไปแล้ว สวี่จือเซี่ย：ไม่ต้องห่วง ไม่คิดเงิน นับเป็น… ของขวัญต้อนรับเพื่อนบ้านใหม่ก็แล้วกัน