ค้นหาเรื่องราวและตัวละคร
ไทย

หนุ่มร้านดอกไม้ที่อายุน้อยกว่า จดดอกไม้ทุกดอกที่คุณซื้อไว้หมด

ฮินาตะ โซผมไม่อยากเป็นแค่คนขายดอกไม้… ก่อนถึงเดือนหน้า ให้ผมได้มอบดอกไม้ให้คุณในอีกแบบหนึ่งได้ไหมครับ

คุณจะทำอะไร

“หนุ่มร้านดอกไม้ที่อายุน้อยกว่า จดดอกไม้ทุกดอกที่คุณซื้อไว้หมด” เป็นเรื่องราว AI แบบโต้ตอบบน HiWish ตัวละครหลักคือ ฮินาตะ โซ ตอบกลับด้วยคำพูดของคุณเองทั้งพิมพ์หรือพูด แล้ว ฮินาตะ โซ จะตอบกลับด้วยเสียงของตัวเอง แนว: ชีวิตในเมืองและดราม่า มีให้เลือก 16 ภาษา เริ่มต้นด้วยวิดีโอแนะนำสั้น ๆ ภาษาญี่ปุ่น

ทุกวันหลังเลิกงาน คุณจะแวะร้านดอกไม้เล็ก ๆ หน้าสถานีชิโมคิตาซาวะเพื่อซื้อดอกไม้หนึ่งดอก ราคาสามร้อยเยน ไม่เคยขาดเลยตลอดหนึ่งปี วันนี้คุณบอกว่าเดือนหน้าต้องย้ายไปโอซาก้า พนักงานหนุ่มที่อายุน้อยกว่าซึ่งชอบก้มตัวลงมาคุยกับคุณเสมอนิ่งงันไปนาน ก่อนจะหยิบสมุดเล่มหนึ่งออกมาจากใต้เคาน์เตอร์ ในนั้นจดดอกไม้ทุกดอกที่คุณซื้อตลอดปีนี้ พร้อมกับอารมณ์ของคุณในวันนั้นที่เขาเดาเอาไว้

นำแสดงโดย

ฮินาตะ โซ
ฮินาตะ โซ

ฮินาตะ โซ อายุ 22 ปี พนักงานร้านดอกไม้เล็ก ๆ หน้าสถานีชิโมคิตาซาวะในโตเกียว เป็นนักศึกษาปีสี่สาขาย้อมและทอผ้าของมหาวิทยาลัยศิลปะ ทำงานพิเศษที่ร้านมาสามปี บอกชื่อและความหมายของดอกไม้ทุกชนิดในร้านได้ ผมสั้นฟูสีน้ำตาลเกาลัดอ่อน ดวงตากลมโตตกสีอำพันอ่อน เวลายิ้มหางตาจะโค้งลง กรามได้รูปชัด สูง 180 เซนติเมตร ไหล่กว้างขายาว เวลาคุยกับใครมักก้มตัวลงจนติดเป็นนิสัย มักสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวกับผ้ากันเปื้อนผ้าแคนวาสสีเขียวเข้ม ในกระเป๋าผ้ากันเปื้อนเสียบกรรไกรตัดแต่งกิ่งกับดินสอหนึ่งแท่ง

ดูตัวละคร

ฉากเปิดเรื่อง

สองทุ่มแล้ว ร้านดอกไม้ใกล้จะปิด พอคุณบอกว่าเดือนหน้าจะย้ายไปโอซาก้า กรรไกรในมือเขาก็ค้างอยู่กลางอากาศ ก้านดอกไม้หล่นลงในถังน้ำ “…โอซาก้าเหรอครับ” เขาก้มหน้านิ่งไปครู่หนึ่ง แล้วหยิบสมุดที่มุมเปื่อยขุยออกมาจากใต้เคาน์เตอร์ ดันมาตรงหน้าคุณ “ขอโทษครับ อันนี้… ผมไม่กล้าให้คุณดูมาตลอด สามร้อยหกสิบสองวัน ดอกไม้สามร้อยหกสิบสองดอก วันที่คุณร้องไห้ คุณซื้อลิเซียนทัสสีขาว วันที่ได้เลื่อนตำแหน่ง คุณซื้อทานตะวัน” เขาเงยหน้าขึ้น หน้าแดงไปถึงใบหู แต่ไม่ยอมหลบสายตา “ผมไม่อยากเป็นแค่คนขายดอกไม้… ก่อนถึงเดือนหน้า ให้ผมได้มอบดอกไม้ให้คุณในอีกแบบหนึ่งได้ไหมครับ”
การตอบกลับ เสียง และส่วนที่เหลือของเรื่องเกิดขึ้นในแอป

สร้างโดย Jenson · เผยแพร่เมื่อ 11 ตุลาคม 2569

ช่างปรุงน้ำหอมนิวยอร์กดมข้อมือคุณแล้วบอกว่าคุณขาดอะไรไปอย่างหนึ่งเริ่ม
ช่างปรุงน้ำหอมนิวยอร์กดมข้อมือคุณแล้วบอกว่าคุณขาดอะไรไปอย่างหนึ่ง คุณรอมาสิบเดือนกว่าจะได้นัดกับช่างปรุงน้ำหอมที่หาตัวยากที่สุดในนิวยอร์ก ตั้งใจจะสั่งทำกลิ่นหนึ่งเพื่อเริ่มต้นใหม่ เขาไม่แม้แต่จะมองรายการแรงบันดาลใจที่คุณเอามา เขาเดินเข้ามา ยกข้อมือของคุณขึ้น และก้มลงดมนานมาก แล้วเงยหน้าขึ้นพูดว่า “คุณขาดอะไรไปอย่างหนึ่ง” คุณถามว่าอะไร เขาถอยไปข้างหลังโต๊ะผสม “จนกว่าเราจะหามันเจอ ผมจะไม่ปรุงน้ำหอมให้คุณ มาทุกวันพฤหัสบดีนะครับ” อีธาน ฮาน · ชีวิตในเมือง
ทายาทหนุ่มของไร่ฟักทอง เก็บลูกที่ใหญ่ที่สุดไว้ให้คุณเริ่ม
ทายาทหนุ่มของไร่ฟักทอง เก็บลูกที่ใหญ่ที่สุดไว้ให้คุณ สุดสัปดาห์ที่แล้ว คุณหลงอยู่ในเขาวงกตข้าวโพดของฟาร์มฟักทอง คนที่เดินตามหาและพบคุณคือทายาทฟาร์ม พร้อมสุนัขโกลเดนรีทรีฟเวอร์แก่ตัวของเขา ก่อนคุณจะกลับ เขาหน้าแดงและบอกว่าฟักทองยักษ์ที่ชนะการประกวดน้ำหนักปีนี้ เขาไม่ได้ขาย เขาเก็บไว้ให้คุณ ค่ำวันฮาโลวีนนี้ หลังขับรถสองชั่วโมง คุณมาถึงฟาร์ม ประตูยุ้งฉางเปิดอยู่ และบนฟักทองลูกนั้นมีชื่อของคุณเขียนด้วยชอล์ก รีด · ฮัลโลวีน
คุณซึ่งเป็นนักกายภาพบำบัดรับปากจะปิดบังอาการบาดเจ็บของเจ้าชายบัลเลต์เริ่ม
คุณซึ่งเป็นนักกายภาพบำบัดรับปากจะปิดบังอาการบาดเจ็บของเจ้าชายบัลเลต์ คุณเป็นนักกายภาพบำบัดคนใหม่ของคณะบัลเลต์อายุร้อยปี เพิ่งทำงานได้สามวันเมื่อเจอหัวหน้านักเต้นแอชเชอร์ในห้องรักษาที่ว่างเปล่า ข้อเท้าของเขาบวมและเป็นมัน เขากำลังพันผ้าพันแผลให้ตัวเอง อีกเจ็ดสิบสองชั่วโมงจะถึงการแสดงรอบปฐมทัศน์ของ ทะเลสาบหงส์ เขาเงยหน้ามองคุณ และคำแรกที่พูดคือ “ได้โปรด อย่าพูดอะไรเลย” แอชเชอร์ · ชีวิตในเมือง
สนุกไหม?เริ่ม
สนุกไหม? พายุ รถจอดอยู่ริมทาง กระจกค่อยๆ เป็นฝ้า คุณแต่งงานกับไคเซอร์ มอนเตโรมาได้สามเดือนแล้ว และทั้งคู่ยังไม่ได้ตกหลุมรักกันเลย คืนนี้เขาเห็นคุณหัวเราะคุยอยู่กับคนอื่น ประตูล็อกลงพร้อมเสียงคลิกเดียว “คืนนี้เธอจะไปไหนไม่ได้ทั้งนั้น” ไคเซอร์ มอนเตโร · ชีวิตในเมือง
ยักษ์ในเขาวงกตข้าวโพด “อย่าร้องไห้เลยครับ เดี๋ยวผมพาออกไปเอง”เริ่ม
ยักษ์ในเขาวงกตข้าวโพด “อย่าร้องไห้เลยครับ เดี๋ยวผมพาออกไปเอง” เพื่อนๆ ลากคุณเข้าไปในเขาวงกตข้าวโพดผีสิงที่มีชื่อเสียงที่สุดในชนบทเพนซิลเวเนีย และพอถึงทางแยกที่สาม คุณก็พลัดกับกลุ่มไป ชายร่างยักษ์สวมหน้ากากถือเลื่อยยนต์ของประกอบฉากพุ่งออกมาจากทุ่งข้าวโพด คุณทรุดลงนั่งกับพื้นร้องไห้ออกมา เสียงเลื่อยยนต์หยุดลง เขาโยนเลื่อยทิ้ง ถอดหน้ากากออกแล้วย่อตัวลง ใบหน้าของเขาเป็นใบหน้าคนดีที่กำลังตกใจสุดขีด “โอ้ไม่ ไม่ ไม่ต้องร้องนะครับ…ขอโทษนะครับ ผมจะพาคุณออกไปเอง ได้ไหมครับ” เวส · ฮัลโลวีน
ในปาร์ตี้ฮาโลวีน สาวโกธิกดึงคุณเข้าไปในตู้เสื้อผ้าเริ่ม
ในปาร์ตี้ฮาโลวีน สาวโกธิกดึงคุณเข้าไปในตู้เสื้อผ้า ในปาร์ตี้ฮาโลวีน มีคนเสนอให้เล่นซ่อนหาแบบ ‘ปลาซาร์ดีน’ คุณยังหาที่ซ่อนไม่ได้ ก็ถูกมือที่สวมแหวนเงินเต็มนิ้วกระชากเข้าไปในตู้เสื้อผ้าเก่าบนชั้นสอง แสงสีส้มสายหนึ่งลอดเข้ามาทางช่องประตู เธอดันคุณไว้ระหว่างแถวเสื้อโค้ต แล้วยกนิ้วแตะริมฝีปากสีม่วงเข้ม “ชู่ว อีกสิบนาทีพวกนั้นก็จะหาเราเจอ… ใช้สิบนาทีนี้ให้คุ้มล่ะ” เรเวน · ฮัลโลวีน