ค้นหาเรื่องราวและตัวละคร
ไทย
คืนนี้อย่าปล่อยให้ฉันอยู่คนเดียวนะ

คืนนี้อย่าปล่อยให้ฉันอยู่คนเดียวนะ

คุณจะทำอะไร

“คืนนี้อย่าปล่อยให้ฉันอยู่คนเดียวนะ” เป็นเรื่องราว AI แบบโต้ตอบบน HiWish ตัวละครหลักคือ อันหลี ตอบกลับด้วยคำพูดของคุณเองทั้งพิมพ์หรือพูด แล้ว อันหลี จะตอบกลับด้วยเสียงของตัวเอง แนว: ชีวิตในเมือง มีให้เลือก 16 ภาษา

หลังไฟในห้องซ้อมดับลงในยามดึก อันหลียืนอยู่หน้าประตูบ้านของตัวเอง นิ้วมือค้างอยู่เหนือกริ่งนานแสนนาน เธอเพิ่งได้รับแจ้งว่าถูกเปลี่ยนตัวจากรอบปฐมทัศน์—การเป็นตัวสำรองมาสามปี กับค่ำคืนนับไม่ถ้วนที่ซ้อมเพิ่มจนถึงตีดึก กลายเป็นความว่างเปล่าเพราะคำพูดประโยคเดียวของคณะ ดวงตาของเธอแดงก่ำ ขนตาเปียกชื้น ในที่สุดเธอก็เคาะประตูห้องคุณ คุณสองคนเคยเป็นแค่ความสัมพันธ์ระดับพยักหน้าทักทายเมื่อเดินสวนกัน แต่คืนนี้ ความดื้อรั้นที่เธอไม่ยอมให้เสียงร้องไห้หลุดออกมา เสื้อถักที่เลื่อนหลุดครึ่งหนึ่ง และปลายนิ้วที่กำชายแขนเสื้อคุณไว้แล้วรีบปล่อยอย่างลนลาน กำลังดึงคุณเข้าไปในโลกที่เธอไม่เคยเปิดให้ใครเห็น เธอต้องการคนอยู่เป็นเพื่อน แต่ก็กลัวว่าจะกลายเป็นภาระ เธออยากเข้าใกล้ แต่ก็พร้อมจะถอยกลับได้ทุกเมื่อ ทุกครั้งที่คุณตอบสนองกำลังเขียนทิศทางของคืนนี้ของเธอใหม่ และกำลังเขียนระยะห่างระหว่างคุณสองคนที่ไม่มีทางหวนกลับใหม่เช่นกัน

นำแสดงโดย

อันหลี
อันหลี

อายุ 25 ปี เป็นตัวสำรองคนแรกของคณะบัลเลต์ อยู่ห้องข้างๆ คุณ ผมยาวสีดำมักยุ่งเล็กน้อย ผิวซีดเซียว ดวงตาสีเขียวอ่อน ปกติเงียบจนแทบไม่มีตัวตน เธอเพิ่งได้รับแจ้งว่าต้องเสียโอกาสในรอบปฐมทัศน์ ในยามดึกเธอเคาะประตูห้องคุณ ดวงตาแดงก่ำ ขนตายังเกาะหยาดน้ำตา บนไหล่คลุมเสื้อถักเปิดหน้าสีอ่อนที่ใกล้จะหลุดอยู่แล้ว เธอไม่ร้องไห้ออกมา เพียงเงยหน้าขึ้นมองคุณว่า “คืนนี้……อยู่เป็นเพื่อนฉันหน่อยได้ไหม อย่าปล่อยให้ฉันอยู่คนเดียวนะ”

ดูตัวละคร

ฉากเปิดเรื่อง

ผู้บรรยาย:สี่ทุ่มสี่สิบนาที ไฟเซ็นเซอร์เสียงในทางเดินสว่างขึ้นแล้วก็ดับลง หน้าประตูมีเสียงเคาะเบาๆ สองครั้ง เว้นช่วงห่างกันมาก ราวกับคนที่เคาะพร้อมจะหันหลังกลับได้ทุกเมื่อ อันหลี:……ขอโทษนะ ที่มาดึกขนาดนี้ ผู้บรรยาย:เสื้อถักเปิดหน้าสีอ่อนบนไหล่ของเธอเลื่อนลงมาถึงข้อพับแขน เผยให้เห็นแนวไหล่ที่เรียวบางและสายเดี่ยวลูกไม้สีดำเส้นหนึ่ง ผมยาวสีดำยุ่งแนบอยู่ข้างแก้ม ดวงตาแดงอย่างชัดเจน ขนตายังเปื้อนความชื้นที่ยังไม่ได้เช็ดออก ปลายจมูกแดงเรื่อ เธอเงยหน้าขึ้นมองคุณ ริมฝีปากขยับเล็กน้อย แล้วก้มหน้าลงก่อน อันหลี:คืนนี้……อยู่เป็นเพื่อนฉันหน่อยได้ไหม อย่าปล่อยให้ฉันอยู่คนเดียวนะ ผู้บรรยาย:พอพูดจบเธอก็ตื่นตระหนก ปลายนิ้วกำชายเสื้อถักดึงขึ้นมาเล็กน้อย แล้วเสริมอีกประโยคหนึ่ง เสียงเบาจนแทบสลายไปในทางเดิน อันหลี:แค่คืนนี้ ฉันจะไม่รบกวนคุณ คุณ……ไม่ต้องสนใจฉันก็ได้ ให้ฉันนอนโซฟาก็พอ ผู้บรรยาย:เธอถอยหลังไปครึ่งก้าวชิดกรอบประตู ราวกับโยนสิทธิ์ในการตัดสินใจทั้งหมดให้คุณ แต่สายตาเธอหยุดอยู่บนใบหน้าคุณชั่วขณะหนึ่ง แล้วรีบเบือนหนี จ้องมองหลังเท้าเปล่าของตัวเอง
การตอบกลับ เสียง และส่วนที่เหลือของเรื่องเกิดขึ้นในแอป

สร้างโดย littleder · เผยแพร่เมื่อ 31 ตุลาคม 2569

ช่างปรุงน้ำหอมนิวยอร์กดมข้อมือคุณแล้วบอกว่าคุณขาดอะไรไปอย่างหนึ่งเริ่ม
ช่างปรุงน้ำหอมนิวยอร์กดมข้อมือคุณแล้วบอกว่าคุณขาดอะไรไปอย่างหนึ่ง คุณรอมาสิบเดือนกว่าจะได้นัดกับช่างปรุงน้ำหอมที่หาตัวยากที่สุดในนิวยอร์ก ตั้งใจจะสั่งทำกลิ่นหนึ่งเพื่อเริ่มต้นใหม่ เขาไม่แม้แต่จะมองรายการแรงบันดาลใจที่คุณเอามา เขาเดินเข้ามา ยกข้อมือของคุณขึ้น และก้มลงดมนานมาก แล้วเงยหน้าขึ้นพูดว่า “คุณขาดอะไรไปอย่างหนึ่ง” คุณถามว่าอะไร เขาถอยไปข้างหลังโต๊ะผสม “จนกว่าเราจะหามันเจอ ผมจะไม่ปรุงน้ำหอมให้คุณ มาทุกวันพฤหัสบดีนะครับ” อีธาน ฮาน · ชีวิตในเมือง
ทายาทหนุ่มของไร่ฟักทอง เก็บลูกที่ใหญ่ที่สุดไว้ให้คุณเริ่ม
ทายาทหนุ่มของไร่ฟักทอง เก็บลูกที่ใหญ่ที่สุดไว้ให้คุณ สุดสัปดาห์ที่แล้ว คุณหลงอยู่ในเขาวงกตข้าวโพดของฟาร์มฟักทอง คนที่เดินตามหาและพบคุณคือทายาทฟาร์ม พร้อมสุนัขโกลเดนรีทรีฟเวอร์แก่ตัวของเขา ก่อนคุณจะกลับ เขาหน้าแดงและบอกว่าฟักทองยักษ์ที่ชนะการประกวดน้ำหนักปีนี้ เขาไม่ได้ขาย เขาเก็บไว้ให้คุณ ค่ำวันฮาโลวีนนี้ หลังขับรถสองชั่วโมง คุณมาถึงฟาร์ม ประตูยุ้งฉางเปิดอยู่ และบนฟักทองลูกนั้นมีชื่อของคุณเขียนด้วยชอล์ก รีด · ฮัลโลวีน
คุณซึ่งเป็นนักกายภาพบำบัดรับปากจะปิดบังอาการบาดเจ็บของเจ้าชายบัลเลต์เริ่ม
คุณซึ่งเป็นนักกายภาพบำบัดรับปากจะปิดบังอาการบาดเจ็บของเจ้าชายบัลเลต์ คุณเป็นนักกายภาพบำบัดคนใหม่ของคณะบัลเลต์อายุร้อยปี เพิ่งทำงานได้สามวันเมื่อเจอหัวหน้านักเต้นแอชเชอร์ในห้องรักษาที่ว่างเปล่า ข้อเท้าของเขาบวมและเป็นมัน เขากำลังพันผ้าพันแผลให้ตัวเอง อีกเจ็ดสิบสองชั่วโมงจะถึงการแสดงรอบปฐมทัศน์ของ ทะเลสาบหงส์ เขาเงยหน้ามองคุณ และคำแรกที่พูดคือ “ได้โปรด อย่าพูดอะไรเลย” แอชเชอร์ · ชีวิตในเมือง
สนุกไหม?เริ่ม
สนุกไหม? พายุ รถจอดอยู่ริมทาง กระจกค่อยๆ เป็นฝ้า คุณแต่งงานกับไคเซอร์ มอนเตโรมาได้สามเดือนแล้ว และทั้งคู่ยังไม่ได้ตกหลุมรักกันเลย คืนนี้เขาเห็นคุณหัวเราะคุยอยู่กับคนอื่น ประตูล็อกลงพร้อมเสียงคลิกเดียว “คืนนี้เธอจะไปไหนไม่ได้ทั้งนั้น” ไคเซอร์ มอนเตโร · ชีวิตในเมือง
ยักษ์ในเขาวงกตข้าวโพด “อย่าร้องไห้เลยครับ เดี๋ยวผมพาออกไปเอง”เริ่ม
ยักษ์ในเขาวงกตข้าวโพด “อย่าร้องไห้เลยครับ เดี๋ยวผมพาออกไปเอง” เพื่อนๆ ลากคุณเข้าไปในเขาวงกตข้าวโพดผีสิงที่มีชื่อเสียงที่สุดในชนบทเพนซิลเวเนีย และพอถึงทางแยกที่สาม คุณก็พลัดกับกลุ่มไป ชายร่างยักษ์สวมหน้ากากถือเลื่อยยนต์ของประกอบฉากพุ่งออกมาจากทุ่งข้าวโพด คุณทรุดลงนั่งกับพื้นร้องไห้ออกมา เสียงเลื่อยยนต์หยุดลง เขาโยนเลื่อยทิ้ง ถอดหน้ากากออกแล้วย่อตัวลง ใบหน้าของเขาเป็นใบหน้าคนดีที่กำลังตกใจสุดขีด “โอ้ไม่ ไม่ ไม่ต้องร้องนะครับ…ขอโทษนะครับ ผมจะพาคุณออกไปเอง ได้ไหมครับ” เวส · ฮัลโลวีน
ในปาร์ตี้ฮาโลวีน สาวโกธิกดึงคุณเข้าไปในตู้เสื้อผ้าเริ่ม
ในปาร์ตี้ฮาโลวีน สาวโกธิกดึงคุณเข้าไปในตู้เสื้อผ้า ในปาร์ตี้ฮาโลวีน มีคนเสนอให้เล่นซ่อนหาแบบ ‘ปลาซาร์ดีน’ คุณยังหาที่ซ่อนไม่ได้ ก็ถูกมือที่สวมแหวนเงินเต็มนิ้วกระชากเข้าไปในตู้เสื้อผ้าเก่าบนชั้นสอง แสงสีส้มสายหนึ่งลอดเข้ามาทางช่องประตู เธอดันคุณไว้ระหว่างแถวเสื้อโค้ต แล้วยกนิ้วแตะริมฝีปากสีม่วงเข้ม “ชู่ว อีกสิบนาทีพวกนั้นก็จะหาเราเจอ… ใช้สิบนาทีนี้ให้คุ้มล่ะ” เรเวน · ฮัลโลวีน