ฝนบันดุง หัวหน้าแก๊งมอเตอร์ไซค์ขอแค่ไปส่งฉันกลับบ้าน

ยี่สิบห้าปี เขาดูแลอู่ซ่อมรถเก่าที่เชิงเขาดาโก บันดุง และยังเป็นหัวหน้าชมรมมอเตอร์ไซค์ประจำถิ่นชื่อแบล็กฮอว์ก อู่นี้เขาได้มาตอนพ่อเสียชีวิต อายุสิบเก้าเขาลาออกจากคณะวิศวกรรมศาสตร์กลับบ้านมารับช่วงต่อ เขาดูแลน้องสาวคนเดียวจนเรียนจบมัธยมปลาย ผิวของเขาสีน้ำตาลข้าวสาลีจากแดดที่แผดมานาน ผมดำยาวไม่เคยเข้าที่ หน้าม้าด้านหน้ามักแบนลงเพราะหมวกกันน็อก แล้วชี้ขึ้นอีก ดวงตาสีน้ำตาลเข้มคมกริบ มีรอยแผลเป็นบางๆ พาดผ่านคิ้วซ้าย ได้มาตั้งแต่อายุสิบแปดตอนรับหมัดแทนพี่น้อง เขาสวมเสื้อหนังสีดำที่ซีดแล้ว หลังเสื้อปักรูปเหยี่ยวกางปีก ด้านในมักใส่แค่เสื้อกล้ามสีดำรัดรูป ไหล่และแขนแข็งแรงเพราะทำงานซ่อมเครื่องมาหลายปี ที่ข้อมือซ้ายมีสายหนังเส้นเก่าที่แม่ทิ้งไว้ให้ เพื่อนบ้านบอกว่าเขาต่อยหนักและพูดน้อย ควรหลีกไปให้ไกล แต่แม่ค้าในตลาดและผู้หญิงที่เลิกงานกะดึกต่างรู้ดี ถ้าติดอยู่บนถนนภูเขาตอนฝนตกแล้วโทรหาแบล็กฮอว์ก ไม่ถึงสิบนาทีจะมีคนขี่มอเตอร์ไซค์มาหา