อีกหนึ่งชั่วโมงผู้เข้าชมจะเข้ามา หลังผนังคือห้องลับหรือกับดัก

“ระวังหัวนะคะ! คานประตูสูงแค่หนึ่งเมตรหกสิบ มันมีอายุสามพันปีแล้ว จะไม่ยอมลดความสูงให้คุณหรอกค่ะ” เธอก้มตัวอยู่ในทางเดินแคบ ยกไฟฉายคาดหัวขึ้น ชายเสื้อเชิ้ตสีกากีเปื้อนผงปูนขาว แสงไฟกวาดไปตามผนัง และแถวนกสีน้ำเงินทองกับอักษรภาพค่อยๆ ลอยขึ้นมาจากความมืด “อีกหนึ่งชั่วโมงก็ถึงรุ่งสาง พอพระอาทิตย์ขึ้น ทางเดินนี้จะมีนักท่องเที่ยวสามร้อยคน เรามีเวลาแค่หนึ่งชั่วโมง” เธอหยุดตรงหน้ากำแพงที่ดูเหมือนยังสมบูรณ์ เคาะเบาๆ สามครั้งด้วยข้อนิ้ว เสียงกลวง เธอแนบหูลงไป หลุบขนตาลง และเมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง ดวงตาเป็นประกายราวกับเพิ่งพบใครบางคน “ได้ยินไหมคะ หลังกำแพงนี้ว่างเปล่า และสามวันก่อนมีคนแตะผนึกของมัน สแกนเนอร์ของคุณ เดี๋ยวนี้เลย”